آشنـایی با گیـلان و دیـدنی های این استـان رویـایی

2 عکس: سر بریده میرزا کوچک خان

باز هم آمدی تو بر سر راهم

آی "عشق" میکنی دوباره گمراهم

دردا; من جوانی را به سر کردم، تنها از دیار خود سفرکردم

دیریست قلب من از عاشقی سیر است

خسته از صدای زنجیر است

دریا اولین عشق مرا بردی

دنیا دم به دم مرا تو آزردی

دریا سرنوشتم را به یاد آور

دنیا سر گذشتم را مکن باور

من غریبی قصه پردازم

چون غریقی غرق در رازم

گم شدم در غربت دریا

بی نشان وبی هم آوازم

میروم شبها به ساحل ها تا بیابم خلوت دل را

روی موج خسته دریا مینویسم اوج غمها را

باز هم آمدی تو بر سر راهم

آی "عشق" میکنی دوباره گمراهم. . .

دنیا دم به دم مرا تو آزردی

دریا سرنوشتم را به یاد آور

دنیا سر گذشتم را مکن باور

من غریبی قصه پردازم...

آهــــــــــــــــــــــای تو که تو چشمات ، ستاره سوسو میزنه
وقتی که نیستی پیشم ، غم در خونمو میزنه

آهــــــــــــــــــــــای تو که نگاهــــــت مل مل آرامشه
بمون بمون کنـــــــارم این دیگه یه خواهشه

وای اگه تو نمونی وای اگه تو نباشی

دیگه چه فردایی و دیگه چه آرامشی

ای وای اگه تو نباشی

وقتی که نیستی پیشم

وقتی که تو نیستی پیشم دوباره دیونه میشم
دنبال تو میگردم و اسمتو نعره میکشــــــــــــــم

وای که بی تو بودن یک لحظه شم عذابه

یه دنیا رو سر من ترک ترک خرابه

تو بغض تنهائیام تو بامنی همیشه
تا گم میشم تو گریه با خنده پیدات میشه

تو از کدوم معجزه کدوم نشونه ایی تو
که یک تنه حریفه دل دیوونه ایی تو

حسین وارث آدم

حسین بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود.

این روح حسین بود که تشنه جام های لبیک بود و گرنه جسمش را ازهمان هنگام که حجۀالوداعش را در عرفات ناتمام گذارد، پاره پاره و مُثله شده دیده بود ومی دانست که می میرد.

حسین، تشنه آب نبود، همچنان که عباس نبود.

جایی خواندم که مبارزان بزرگ، آن قدر می جنگند که دیگر بدنشان جایی برای زخم خوردن نداشته باشد؛ به یاد عباس افتادم و دیدم او بزرگترین مبارز است، عباس جنگید  تا جایی که دیگر بدنش جایی برای زخم خوردن نداشت؛ عباس، تشنه آب نبود، تشنه اعتقادش بود و شهادت و پرواز و لبیک حسین که وارث آدم بود.

یک نگاه احساسی، حرکتی شتاب زده و زود میرا [ست]، اما یک نگاه ذهنی و متفکر، متحرک است و محرک؛ و حسین، تشنه لبیک همین نگاه بود.

حسین، تشنه آب نبود، تشنه شناخت بود،

می خواست بداند آیا کسی خارج از ادای کلمات فهمید عمق دعای عرفه را؟

کسی فهمید چرا عرفات نا تمام ماند و به منا نرسید؟

کسی فهمید چرا حسین نه در منا که در نینوا به قربانگاه رفت و ثارالله شد؟

حسین تشنه آب نبود، تشنه لبیک بود و فهم و تفکر و معرفت ما از دین و اعتقادش، که برایش جنگید، و عقل آبی بودا را به منطق سرخ سهروردی پیوند زد و به خدایش هدیه کرد.

حسین، رویش درخت عصیانی بود که از پستی این دنیای کوتاه تا ماورا سربرداشت ... .

حسین، بیشتر از آب، تشنه لبیک بود، اما افسوس که به جای افکارش، زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند.

عمو آب!

دست را تا آستان لبش بالا بُرد. موج ها برای زیارت لب هایش، از هم سبقت می گرفتند.

خنکایِ آب را با تمام وجود حس کرد؛ به زلال آب خیره شُد ....

خیمه ها را دید که در عطش می سوزند.

کودکان را دید که تشنگی از سرو رویشان می بارد.

شیرخواره ای که در گهواره، از شدّت عطش بی تاب شده و دست و پاهای کوچکش را به شدت تکان می دهد و جان مادر را به آتش می کشد.

یاس سه ساله ای را دید که رنگ صورت قشنگش از تشنگی زرد شده نگاه تشنه اش را به سمت فرات دوخته و آمدنِ عمو را انتظار می کشد.

صدای سکینه را شنید که مُدام زیر لب عمو! عمو! می گوید ...

خورشید، همچنان بی رحمانه می تابد و شلاق سوزان عطش را بر سر و روی دشت می زند.

ماه، هنوز کتاب آب نشسته؛ گرما و سنگینی زره و اسلحه، امانش را بریده؛ چقدر تشنه است!

زمان، کناری متوقف شده و با بُهت، قداست این لحظات آسمانی را می نگرد

و تاریخ، این منظره را، دقیق به تماشا نشسته؛ تا مبادا چیزی از قلم بیفتد.

فرشتگان، وسط زمین و آسمان، دل نگران و ملتهب، این صحنه را می نگرد

و دست التماس به درگاه خدا بلند کرده

و مُدام زیر لب، زمزمه می کنند: خدایا! کاش آقا این آب را بنوشد! ...

موج ها در کف دست مبارکش تضرّع و استغاثه می کنند

و برای رسیدن به آستان لب هایش، دستِ نیاز، دراز می کنند.

در آینه ی آب، خیره شُد؛

خورشید را دید که کویر لب هایش، از شدّت عطش ترک خورده است.

خورشید را دید، که غریبانه، آمدنِ ماه را انتظار می کشد.

خورشید را که از نهایت تشنگی، بی رمق شده.

کوه صبر را دید که بر روی تلّ زینبیه، دعای رفع بلا می خواند!

مگر می شود این همه را دید و آب نوشید؟!

مگر می شود ...؟

غیرت حیدری اش را چه کند؟

حسین تشنه باشد و عباس سیراب ...؟ هرگز! هرگز!

مشک را سیراب کرد و راه خیمه های تشنه را پیش گرفت.

و سر به سجده نهاد.

همه دیدند که سقّای گل های فاطمه، از فرات، تشنه لب برگشت.

سخنان امام حسین علیه السلام

*هیچ‌ امری‌ را نپذیر مگر آن كه‌ خودت‌ را شایسته‌ آن‌ بدانی‌.

*بهترین‌ ثروت‌ آن‌ است‌ كه‌ انسان‌ به‌ وسیله‌ آن‌ آبروی‌ خود را حفظ نماید.

*كسی‌ كه‌ رضایت‌ مخلوق‌ را به‌ بهای‌ غضب‌ خالق‌ بخرد، رستگار نخواهد شد.

*پشت‌ سر برادر مؤمن خود‌ سخنی بگو كه‌ دوست‌ داری‌ او پشت‌ سر تو بگوید.

*حرص‌ و آز نوعی فقر روانی‌ است و سخاوت‌ و بخشش‌ نوعی‌ بی ‌نیازی‌ است‌.

*سلام 70حسنه دارد، 69حسنه از آنِ سلام كننده و یكی، از آن جواب گو است.

*از امام حسین(ع)‌ پرسش شد؛ فضیلت‌ چیست‌؟. فرمود: "مالك‌ زبان‌ بودن‌ و ‌ نیكی‌ نمودن."

*هر كس 5چیز نداشته باشد از زندگی بهره‎ای نمی‎برد؛ عقل، دین، ادب، شرم و خوش خلقی.

*كسی‌ كه‌ تو را دوست‌ دارد، از تو انتقاد می‌كند و كسی‌ كه‌ با تو دشمنی‌ دارد، از تو تعریف‌ و تمجید می‌كند.

*آن‌ كس‌ در صله‌ رحم‌ بهتر است‌ كه‌ نسبت‌ به‌ خویشاوندانی‌ كه‌ با او قطع‌ رابطه‌ كرده‌اند، دل جویی‌ و صله‌ رحم‌ نماید.

*كاری مكن كه از آن پوزش بخواهی، زیرا مؤمن نه بد می‎كند و نه عذر می‎طلبد. منافق هر روز بد می‎كند و عذر می‎خواهد.

*كسى‌ كه‌ از تو حاجتى‌ خواسته‌ است‌، آبروى‌ خود را با در خواست‌ از تو ریخته‌ است‌، تو دیگر با رد كردن‌ او، آبروى‌ خود را نریز.

           باز در سکوت محض، آه می کشم تو را

                 بغض های کهنه را، باز می کنم مرور

آه پشت این غروب ، شب ، نشسته در کمین

                        رجعتی دوباره کن، ای طلایه دار نور

من می‌توانم خوب، بد، خائن، وفادار، فرشته‌خو یا شیطان‌ صفت باشم.

من می‌توانم تو را دوست داشته یا ازتو متنفر باشم.

من می‌توانم سکوت کنم، نادان و یا دانا باشم.

چرا که من یک انسانم و این‌ها صفات انسانى است.

تو هم به یاد داشته باش: من نباید چیزى باشم که تو می‌خواهى،

من را خودم از خودم ساخته‌ام.

منى که من از خود ساخته‌ام، آمال من است.
تویى که تو از من می‌سازى آرزوهایت و یا کمبودهایت هستند.
لیاقت انسان‌ها کیفیت زندگى را تعیین می‌کند، نه آرزوهایشان.
و من متعهد نیستم که چیزى باشم که تو می‌خواهى.
و تو هم می‌توانى انتخاب کنى که من را می‌خواهى یا نه.
ولى نمی‌توانى انتخاب کنى که از من چه می‌خواهى.
می‌توانى دوستم داشته باشى، همین گونه که هستم و من هم.
می‌توانى از من متنفر باشى بى‌هیچ دلیلى و من هم.
چرا که ما هر دو انسانیم.
این جهان مملو از انسان‌هاست،

پس این جهان می‌تواند هر لحظه مالک احساسى جدید باشد.

تو نمی‌توانى برایم به قضاوت بنشینى و حکمی‌صادر کنی و من هم.
قضاوت و صدور حکم بر عهده نیروى ماورایى خداوندگار است.
دوستانم مرا همین گونه پیدا می‌کنند و می‌ستایند.
حسودان از من متنفرند، ولى باز می‌ستایند.
دشمنانم کمر به نابودیم بسته‌اند و همچنان می‌ستایندم.
چرا که من اگر قابل ستایش نباشم نه دوستى خواهم داشت،

نه حسودى و نه دشمنى و نه حتی رقیبى.

من قابل ستایشم و تو هم.
یادت باشد اگر چشمت به این دست نوشته افتاد.
به خاطر بیاورى که آن‌هایى که هر روز می‌بینى و مراوده می‌کنى.
همه انسان هستند و داراى خصوصیات یک انسان، با نقابى متفاوت،

اما همگى جایزالخطا.

نامت را انسانى باهوش بگذار اگر انسان‌ها را از پشت نقاب‌هاى متفاوتشان شناختى

و یادت باشد که این‌ها رموز بهتر زیستن هستند.

اگه امشب شب عروسی عشق اول و اخرت باشه چیکار میکنی؟؟؟؟؟؟؟؟؟

واسه خیلی  ها شاید پیش اومده

امیدوارم واسه شما  پیش نیاد

واسه یه دوستم پیش اومده بود

نمیدونستیم چیکار کنیم همه مون میخواستیم کاری کنیم که بهش فکر نکنه میخواستیم حواسمون پرت باشه

میخواستیم ببریمش  بیرون

چه میدونم مثلا بریم جاده ماسوله  تا  مشغول تفریح و طبیعت باشیم

 یادمه اون موقع ها هر جا میرفتیم زنگ میزدن با هم حرف میزدن و میگفتن ایشالله بعدا با هم میایم

تو همین جاده ماسوله رو که دقیقا یادمه

نمیدونستیم چیکار کنیم کجا بریم که به اون موضوع فکر نکنیم

اما در حقیقت همه داشتیم به همون فکر میکردیم

و اونم نیومد

 رفت یه جا که هیچکی دور و برش نباشه

چندروز  تنهای تنها بود تا .....

بگذریم

 هر دوتاشون آهنگ های پویا رو گوش میکردن و دوس داشتن

با این آهنگ عاشق شد اون موقع این آهنگ رو پویا تازه خونده بود

وقتی اولین بار چشمم تو چشمت افتاد

 گفتم ای دیونه دل قرعه به اسمت افتاد

وقتی اولین بار چشمم تو چشمت افتاد

 گفتم اونی که خدا باید بهت بده داد

 حالا همه وجودم سر شار از ترانست

حالا تموم حرفام حرفای عاشقانست

میدونم اولین عشق رنگ بهارو داره

 بارون تند احساس هر لحظه ی میباره

 وقتیکه دل جوونه حساسو مهربونه

از عشقو بیقراری داره 1000 نشونه

 همش ازین میترسم نکنه که یاری داری

 من باشمو بجز من چشم انتظاری داری

کاشکی میشد عزیزم حقیقتو بدونم

 اگه برای دیگری دل بیقراری داری

حالا همه وجودم سر شار از ترانست

 حالا تموم حرفام حرفای عاشقانست

حالا همه وجودم سر شار از ترانست

 حالا تموم حرفام حرفای عاشقانست

با این آهنگ  ادامه داد

وقتی چشاتو دیدم
گفتم اومد امیدم
لبهای بسته تو
گفت عاشقم شنیدم
چشمی که دیده بودم
نشستم و کشیدم
خدا می خواست که آخر
به آرزوم رسیدم
توی هیچ عکسی ندیدم
چشمای به این قشنگی
حالا من موندم و چشمات
با دو تا مداد رنگی
توی هیچ عکسی ندیدم
چشمای به این قشنگی
حالا من موندم و چشمات
با دو تا مداد رنگی
تو با اون چشای قشنگت
گفتی اون حرفی رو که باید
واسه مسافر عشق
اینو میگن یک خوشآمد
عشق با اون همه غرورش
اومده از راه دورش
چه کسی میکنه باور
نشستن در حضورش
عشق با اون همه غرورش
اومده از راه دورش  
چه کسی میکنه باور
نشستن در حضورش

توی هیچ عکسی ندیدم
چشمای به این قشنگی
حالا من موندم و چشمات
با دو تا با دو تا مداد رنگی

وقتی دانشگاه بود و غم دوری اذیتشون می کرد بهش میگفت این اهنگ رو گوش کنه

 فکرشو نکن بفکرتم حالا حالا ها عاشقتم

تنها تو نیستی  یادمی منم همش بیادتم

 فکر نکنی که نیستی یه وقت تو روزگارم

 هنوز توی نفسها م عطر تنت رو دارم

 به عشق دیدن تو یار قشنگو ماهم

 بار سفر رو بستم همین روزا تو راهم

 منم همش دلواپسو دل نگرون حالتم

 فکر نکنی ای نازنین که فارغ از خیالتم

 منم همش دلواپس خاموشی چراغتم

 دل ناگرون پائیز قناریای باغتم

فکرشو نکن بفکرتم حالا حالا ها عاشقتم

تنها تو نیستی  یادمی منم همش بیادتم

 دنیا به این قشنگی بودو من خبر نداشتم

تموم گلهاش رنگی بودو من خبر نداشتم

 من خبر نداشتم

 میشد سفر کردو رسید به خورشید

 وقت سفر بودو اما همسفر نداشتم

 همسفر نداشتم

فکرشو نکن بفکرتم حالا حالا ها عاشقتم

تنها تو نیستی یادمی منم همش بیادتم

فکر نکنی که نیستی یه وقت تو روزگارم

 هنوز توی نفسها م عطر تنت رو دارم

 به عشق دیدن تو یار قشنگو ماهم

 بار سفر رو بستم همین روزا تو راهم

طرف عشقشو باور نداشت این آهنگو واسش نوشت و داد بهش تا گوش کنه

من باید چی کار کنم , تا تو به باور برسی

دردمو به کی بگم , ای که برایم نفسی

نتونستم که بفهمم , واسه چی دلواپسی

تو خیال نکن که جای , تو رو میگیره کسی

تو با یک بهت غریبانه معصوم

تو با یک نگاه عاشق , ولی مظلوم

نمی دونم , این گناه چه کسی بود

که به ناباوری عشق , شدی محکوم

پشت یک ابر سیاه , نمی شه خورشیدو دید

در مه آلوده شب , آخر جاده رسید , آخر جاده رسید

وقتی از ناباوری , قلب تو پژمرده شد

سخت از دریای عشق , حتی یک قطره چشید

نمی دونی معنی دل بستنو , در اوج باور

وقتی که مستی می اسیر در حجاب ساغر

نمیدونی که چه سخت , شبو تا سحر دویدن

به طلوع صبح یک عشق , ولی هرگز نرسیدن

من باید چی کار کنم , تا تو به باور برسی

دردمو به کی بگم , ای که برایم نفسی

نتونستم که بفهمم , واسه دلواپسی

تو خیال نکن که جای , تو رو میگیره کسی

چند بار جدا شدن و دوباره آشتی کردن 

ورد زبونش این بود

اگه روزگار گذاشت , یه بار دیگه دنیا بیام

بازهم عاشقت میشم , بازهم سراغ تو می یام

این دفعه اون دفعه نیست , خوب میدونم چی کار کنم

تا همون جور که میخوای , قلب تو رو شکار کنم

این دفعه خوب میدونم , چی کار کنم 

تا تو این خونه تو رو, همیشه موندگار کنم

تا می دیدمت تو رو , رو سر میذاشتم

تاج سر می کردم و , بر نمیداشتم

لالایی میخوندم و , چشم سیاتو

تو یه لحضه مست مست خواب می کردم 

هر کی در میزد , میگفتم خواب ناز

او نو بی رو درواسی , جواب میکردم

اگه روزگار گذاشت , یه بار دیگه دنیا بیام

بازهم عاشقت میشم , بازهم سراغ تو می یام

این دفعه اون دفعه نیست , خوب میدونم چی کار کنم

تا همون جور که میخوای , قلب تو رو شکار کنم

این دفعه خوب میدونم , چی کار کنم

توی این خونه تو رو, همیشه موندگار کنم

قرار بود تو عروسی شون  این دو تا اهنگ پویا حتما اجرا بشه

عروس آرزوها و بوسه

ای عروس آرزوهام همدم امروز و فردام

دلم با یه دنیا عشق تقدیم تو باد

 تقدیم تو باد تقدیم تو باد 

به عشق خود رسیدم دمید صبح سپیدم

میون همه گلها گل عشقتو چیدم

الهی که عزیزم یه روز بی تو نباشم

بمون با من همیشه که ممنون خدا شم

 که ممنون خدا شم

عشق به جان بخشی آفتابه 

 جلوه ی مهتاب حریر خوابه

به عاشقان هدیه ی آسمانی 

به عارفان طعم کهنه شرابه

عشق به جان بخشی آفتابه 

 جلوه ی مهتاب حریر خوابه

به عاشقان هدیه ی آسمانی 

به عارفان طعم کهنه شرابه

عالم و آدم همه محتاج عشق

زندگی بی عشق رنج و عذابه

 زندگی بی عشق رنج و عذابه

ای عروس آرزوهام همدم امروز و فردام

دلم با یه دنیا عشق تقدیم تو باد 

تقدیم تو باد تقدیم تو باد

تقدیم تو باد تقدیم تو باد

و شعر بوسه رو که خود عروس خانوم همون موقع نوشت وداد بهش میگفت دوست دارم با این شعر برقصیم وهمدیگه رو جلو همه ببوسیم

منو با یه بوسه ببر تا ستاره
بمون و یه لحظه نگام کن دوباره
تو چشمای نازت یه دنیا امیده
منو با یه بوسه ببر تا سپیده

تو بودی که عشقو به قلبم سپردی
منو تا به جشن شب و آینه بردی
تو که باشی دنیا قشنگه همیشه
دیگه حتی پرواز برام ساده میشه

منو با یه بوسه ببر تا ستاره
یک شب زیر بارون صدام کن دوباره

بذار جون بگیرم از حرم نفسهات
طلوعی به پا کن با آتیش دستات

هنوز عطر موهات توی خونه مونده
نگاهت منو تا به ابرها رسونده

تو همزاد نوری، یه نور مقدس
به تو دل سپردن چه آسون و سادست

کمک کن که از عشق ترانه بسازم
هزار بار دیگه به تو دل ببازم

غمت رو به دست فراموشی بسپر

بگو نازنینم که خوابی یا بیدار

منو با یه بوسه ببر تا ستاره
بمون و یه لحظه نگام کن دوباره
تو چشمای نازت یه دنیا امیده
منو با یه بوسه ببر تا سپیده

منو با یه بوسه ببر تا ستاره
یک شب زیر بارون صدام کن دوباره

بذار جون بگیرم از حرم نفسهات
طلوعی به پا کن با آتیش دستات

دیگه نمیخوام بگم چرا و چی شد که این عشق چند ساله بهم خورد و مقصر کی بود

اونا که باید بدونند میدونند

نمیدونم این دیگه کیه با اینکه این همه .....

بازم  میگه هنوزم دوسش دارم  براش آرزوی خوشبختی دارم

و این آهنگ رو تقدیم میکنه به عروس آرزوها

وقتی نباشی انگار که هستم و گویا که نیستم
روزی که رفتی من با تمام وجودم گریستم

خدا حافظی کردی یک جوری که انگار       دیگه بر نمی گردی
اشکام شده بود سیل یک جوری که انگار   سرپا همه دردی
سرپا همه دردی ........ دیگه برنمی گردی
بار غم رو شونه بردمش تا خونه
جای خالیت دیدم اشکها شد روونه
بجز عطر خیالت نبود از تو نشونه
می دونم که پس از تو دلم تنها می مونه

دلم تنها می مونه.....

ولی احساس صادق ترینه

می گه که اون هنوزم بهترینه
بهترینـه

دیگه دلواپسی نقشی نداره
آخه اونم خودش عاشقترینه

آره دلواپسی نقشی نداره
آخه اونم خودش عاشقترینه

بار غم رو شونه بردمش تا خونه
جای خالیت دیدم اشکها شد روونه
بجز عطر خیالت نبود از تو نشونه
می دونم که پس از تو دلم تنها می مونه

خدایا امشب زیبا ترین سرنوشت را برای تمامی کسانی که دوستشان دارم

و عزیزانی که این نوشته را می خوانند مقدر کن.

خدایا بهترین روزگاران را برایشان رقم بزن و آنها  را در تمامی لحظات دریاب،

مبادا خسته ،بیمار،افتاده و یا غمگین شوند.

قلب هایشان را سرشار از شادی کن و آنچه را که به بهترین بندگانت عطا میکنی به آنان نیز عطا کن.

امشب تمام آینه ها را صدا کنید 

                           درگاه اجابت است رو به سوی خدا کنید

ای دوستان آبرو دار در نزد حق

                                   در نیمه شب قدر مرا هم دعا کنید

       یا بقیه الله....

              امروز منبری از نور چیده شده است تا بر آن تکیه زنی ...

             پیش از تو یازده ثمره از شجره نبوت بر منبر امامت ایستاده و خطبه ولایت خوانده بودند...

              حال دوازدهمین پنجره گشوده شده است و پرنده نور بر شانه های جهان نشسته...

              صلوات بر لب مومنان گل داده و عطر تکبیر همه جا را گرفته ...

              آری حجه بن الحسن العسگری (عج) امام عصر است و عشق به امامتش در قلب همه منتظران چون خورشبد تابان است .

                 حال تا آن زمان که نوید آمدنش را داده اند

با هم سر بر سجاده عشق با ذکر یا مهدی  به  انتظار خواهیم نشست.

     آغاز امامت و آغاز انتظار مبارک.

          اللهم عجل لولیک الفرج

اى مرد هميشه جوان!

ای قلم سوز لرین د اثر یخ

آشنا دن من بیر خبر یخ

ای قلم (اشعار من) در تو هیچ تاثیر و جذابیتی وجود ندارد

من هم از آشنا خبری ندارم

گلدی بو جمعه د ، کشتی الله

فاطمه  یوسفنان خبر یخ

این جمعه هم آمد و گذشت ، ای خدا!

از یوسف فاطمه خبری نشد

یاندی پروانه لر ، شمعی سندی

آیرلخ دن یورک آنن الدی

پروانه ها سوختند و شمع خاموش شد

از دوری (یار) دلم بی درنگ پژمرده شد و مرد

شان د ، رتبه د بی بدل سن

هر گوزل دن آقا سن گوزل سن

در شان و رتبه ، همتا ندارد

آقا ! تو از هر زیبایی ،زیباتر هستی

کیم دی آیرلخ درد سال ماز

عاشقن صبرینن الدن آلماز

که می گوید دوری و جدایی انسان را گرفتار درد نمی کند؟

و دوری ، صبر عاشق را از او نمی گیرد؟

ای گوزوم ، یولارا باخ ، دارخما

چون همیشه بولوت آتا قالماز

ای چشمم، به راه ها بنگر و خسته نشو 

چراکه ، برای همیشه خورشید پشت ابر نمی ماند

گلدی بو جمعه د ، گلمدن سن 

گون سایم ، جمعه دیگر اوسن

این جمعه هم رسید ، اما تو نیامدی 

روزها را می شمارم تا جمعه بعدی برسد

قلب لر غصه دن داغلی قالدی 

یا امام زمان گل ، امان دی

قلب ها از غصه داغدار و درمانده ماندند 

ای امام زمان (عج) بیا! روزگار غریبی است!

شان د ، رتبه د بی بدل سن 

هر گوزل دن آقا سن گوزل سن

در شان و رتبه ، همتا نداری 

آقا ! از هر زیبایی ، تو زیباتر هستی  

گفتم: كه روی ماهت از من چرا نهان است؟
گفتا: تو خود حجابی ور نه رخم عیان است!

گفتم: كه از كه پرسم جانا نشان كویت؟
گفتا: نشان چه پرسی آن كوی بی‌نشان است!

گفتم: مرا غم تو خوشتر ز شادمانی است
گفتا: كه در ره ما غم نیز شادمان است

گفتم: كه سوخت جانم از آتش نهانم
گفت: آن كه سوخت او را، كی ناله و فغان است!

گفتم: فراق تا كی؟ گفتا: كه تا تو هستی
گفتم: نفس همین است، گفتا: سخن همان است

گفتم: كه حاجتی هست، گفتا: بخواه از ما
گفتم: غمم بیفزا، گفتا: كه رایگان است

اين عكسها رو واسه تبليغ دختران چادری نذاشتم

واسم نشون زيبايي هاي قلعه رودخان مهم بود

عين مطلب  از سايت http://www.pic.persianv.com